Περίεργος που ‘ναι ο καιρός,

αμείλιχτος ο χρόνος

όπου θα μείνει ορφανός

του Αλμυρού ο «θρόνος».

Χαμένα τόσα όνειρα,

χαμένοι τόσοι κόποι,

σοβάρεψε τα πράγματα

το μπουγιουρντί Προκόπη.

Όπου έκπτωτος κι η μοίρα του,

σκληρή, μα την αλήθεια,

να πέφτεις απ' το θρόνο σου,

χωρίς καμιά βοήθεια.

Στο «παρά πέντε» θέλησε

να «φάει» τους εχθρούς του,

όσοι είναι μέσα στο μαντρί,

μα και αντικρινούς του.

Κι οι «κολλητοί» τον άδειασαν

κι έμεινε πάλι μόνος

αφού ο καθένας έστριψε

δια του …αρραβώνος.

Όλοι κοιτάν' αλλήθωρα

τη θέση του να πάρουν,

και τον διωγμένο αρχηγό

καθόλου δεν στιμάρουν.

Ακόμη κι ο αρχι-πιστός,

ο Τάσος που του στέκει,

στήνει δικές του ίντριγκες

στο σκότος, πιο παρέκει.

Κι αυτός λέει «δικαίωμα» !!!

«Έχω κι εγώ μιλιά,

αφού για χρόνια έκανα

τη βρώμικη δουλειά».

Ο Λεωνίδας φούντωσε,

κι ο Χρήστος από ζήλια,

αφού καιρό τους έταζαν

λαγούς με πετραχήλια.

Και ο Γιαννάκης έσπευσε,

για τις ισορροπίες,

χωρίς να κρύβει πως κι αυτός

έχει φιλοδοξίες.

Γίνανε κουλουβάχατα,

της κρίσεως μεσούσης,

και πας ανήρ ξυλεύεται

ραππο-δρυός πεσούσης.

Κι ο Θανασάκης χαίρεται,

σαν πρόωρα λιγάκι,

αφού λάθος ποντάρησε

κι αυτός στο Δημητράκη.

Και στο δικό του το μαντρί

κινούνται αναλόγως

κι ο μπαλαντέρ απρόβλεπτος

λέγεται Καραγιώργος.

Να λοιπόν που ο κατασυκοφαντημένος Αλμυρός δεν είναι μόνο η πατρίδα των ροζ σκανδάλων, των μπουρνουζιών, της ραππικής καμαρίλας και της σεξουαλικής παρενόχλησης…

Είναι και η πατρίδα του σύγχρονου Ολυμπιονίκη Γιώργου Καραμηνά, που πήρε το ασημένιο μετάλλιο στη σφαιροβολία, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες που γίνονται στην Αθήνα, μετά από σκληρή δουλειά, επίπονη προετοιμασία και προσπάθεια.
Σήμερα είναι η σειρά του συντοπίτη μαραθωνοδρόμου Στέργιου Σιούτη να αγωνιστεί και να μας κάνει –με τη σειρά του- περήφανους.
Και αξίζει να θυμηθούμε, ότι πριν λίγο καιρό στον Αλμυρό, σε ειδική εκδήλωση για τα Άτομα με Εδικές Ανάγκες, ο βετεράνος του Αλμυριωτικού στίβου Παναγιώτης Κορδίστας χάρισε στο Στέργιο ένα προσωπικό του μετάλλιο, με την ευχή να φέρει κι ο ίδιος στην πόλη ένα αντίστοιχο Ολυμπιακό. Σήμερα ήρθε η ώρα να δούμε, αν θα πιάσει η ευχή του κυρ-Παναγιώτη.

Από την 1 η Σεπτεμβρίου έχει υπογράψει την απορριπτική της ενστάσεως Ράππου απόφασή του, ο αρμόδιος Υπουργός κ. Προκόπης Παυλόπουλος. Μια απόφαση, που ο «ψύχραιμος» έκρυβε στα συρτάρια του σαν επτασφράγιστο μυστικό, αλλά το Γραφείο του Υπουργού φρόντισε να μας τη στείλει και τη δημοσιεύουμε σήμερα σε άλλη σελίδα.

Σήμερα λοιπόν, 26 του μηνός, έχει εκπνεύσει η 20ήμερη προθεσμία προσφυγής του έκπτωτου Δημάρχου στο ΣτΕ.

Άρα η οριστική καταδίκη του βρίσκεται ήδη στα χέρια των Δικαστών και η αντίστροφη μέτρηση, για την απομάκρυνσή του από το δημαρχιακό θώκο, έχει αρχίσει…

Παρά την αμείλικτη αλληλουχία των γεγονότων, ο Ράππος ακολουθεί την προσφιλή του μέθοδο, της δήθεν αδιατάρακτης ψυχραιμίας του και διαδίδει, σε κάθε ευκαιρία, ότι θα είναι «δήμαρχος και για όλη την υπόλοιπη …τετραετία». Ο άνθρωπος που διαφεντεύει τον τόπο σαν να ‘ναι προσωπικό του τσιφλίκι, ανερυθρίαστα καμώνεται τον άνετο, για να μην του φύγουν οι λίγοι πιστοί που του έμειναν, για να μην ξεσηκωθούν οι λίγοι ή πολλοί εκείνοι που τον φοβούνται ακόμη, επειδή από χρόνια τους έχει περάσει το μύθο του δήθεν πανίσχυρου ηγέτη.

Η αλήθεια είναι όμως εντελώς διαφορετική και το πολιτικό του τέλος πλησιάζει.

Ένα τέλος ανάξιο της πολυετούς προσφοράς του στα κοινά, κατώτερο της αυτοδιοικητικής του ιστορίας, καταχρηστικό της εμπιστοσύνης που του έδειξαν κατ' επανάληψη οι πολίτες, αλλά –δυστυχώς- και πλήρως αντάξιο του χαρακτήρα του.
Αυτό το πολιτικό «θηρίο», που επί 16 σχεδόν χρόνια κρατούσε τη Δημαρχική εξουσία και ρύθμιζε –σχεδόν απολυταρχικά- τις τύχες του Αλμυρού, «ξεδοντιασμένο» τώρα από τις ίδιες τις ανομίες του, «ξεψυχάει» επικίνδυνα, προσπαθώντας να «κοντύνει» ή να εξαφανίσει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, ακόμη και κάποιους αβέβαιους φίλους του.
Και είναι μακρύς ο κατάλογος των παιδιών που έφαγε ο Κρόνος – Ράππος, κάθε φορά που κατάφερνε να πείσει κάποιον αξιόλογο συμπολίτη να στρατευθεί μαζί του, προκειμένου να κερδίσει ανετότερα τις εκάστοτε εκλογές, για να τον εξαφανίσει κατόπιν ή –το λιγότερο- να τον υποχρεώσει να αποσυρθεί στα του οίκου του αηδιασμένος, επειδή ο άρχων έβλεπε στο πρόσωπό του έναν επικίνδυνο διάδοχο ή κάποιον «ενοχλητικό» της διαφάνειας.
Όσο όμως –πάντοτε με ευθύνη του Ράππου- στένευε ο αξιοκρατικός κύκλος των στελεχών της πόλης, τόσο έπαιρνε την κατηφόρα κι ο ίδιος ο Αλμυρός, αφού οι καιροί μας «σιχαίνονται» τα άγαρμπα παιχνιδάκια εξουσίας και απαιτούν γνώσεις, ικανότητα, συνέπεια και συνέχεια, στη διοίκηση του Δήμου.
Με άλλα λόγια, η εμμονή του άρχοντα να διοικεί μόνος και όπως του καπνίσει, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν και να εξουθενώνει όποιον κινείται και αξίζει δίπλα του, τον οδήγησε –τόσα χρόνια τώρα- να πριονίζει το ίδιο το κλαδί πάνω στο οποίο καθόταν.
Αποκορύφωμα αυτής της διαλυτικής πρακτικής, είναι το συνονθύλευμα που παρουσίασε σαν ψηφοδέλτιο, στις τελευταίες Δημοτικές εκλογές.
Ένα συνονθύλευμα από καλόπαιδα, που αντί να αφήσουν τον Κρόνο – πατέρα να τα φάει σιγά – σιγά, πρόλαβαν να τον φάνε εκείνα, από την πρώτη εβδομάδα που ανέλαβαν την εξουσία.
Γιατί είναι επιεικώς αφελής και άσχετος εκείνος που θα πιστέψει, ότι η υπόθεση της Μαρίας ήταν η ΑΙΤΙΑ για να φύγει ο Ράππος. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η ίδια δεν ενήργησε πολιτικά, αλλά μόνο για να υπερασπιστεί την τιμή και την υπόληψή της (όσο και των άλλων γυναικών που κάποτε βρέθηκαν στη δυσχερή της θέση), η αλήθεια είναι ότι η Μαρία στάθηκε μόνο η ΑΦΟΡΜΗ.

Κάτι σαν την …«ωραία Ελένη» του Τρωικού πολέμου.

Ο «Δούρειος Ίππος», όμως, που άλωσε τη ραππική Τροία, ήταν μέσα στο ίδιο το ραππικό μαντρί. Και ο Ράππος πληρώνει τώρα τις λαθεμένες, προεκλογικές του επιλογές και τις αμετροεπείς δεσμεύσεις, στις οποίες αφειδώς προέβη προκειμένου να μαντρώσει το κοπάδι.
Λυπόμαστε για τον άνδρα – χαιρόμαστε για τον τόπο, ο οποίος επιτέλους θα ανασάνει και θα προχωρήσει μπροστά.