Ο Αλμυριώτης Βασίλης Ζουμπουρλής αφηγείται για το σεισμό στο Μεξικό όπως τον έζησε - έκδοση 23-9-2017 - Λαός Του Αλμυρού
Μεξικό - Ζουμπουρλής

Ο Αλμυριώτης Βασίλης Ζουμπουρλής αφηγείται για το σεισμό στο Μεξικό όπως τον έζησε – έκδοση 23-9-2017





 

Ο εξαιρετικός συνεργάτης της ιστοσελίδας μας almyros.gr Βασίλης Ζουμπουρλής, ζει με τη γυναίκα του και το γιό του, βρεφικής ηλικίας, στην πόλη του Μεξικό. Με δισταγμό του ζήτησα να μας περιγράψει το χρονικό του σεισμού όπως τον έζησε ο ίδιος, καθώς ξέρω ότι γενικά δεν θέλει να προβάλλεται, ότι κρατά χαμηλό προφίλ. Εντυπωσιάστηκα όταν, η απάντησή του ήρθε άμεσα με ένα καλογραμμένο κείμενο. Του το είπα μάλιστα, ότι δεν περίμενα να το δεχθεί ζητώντας του τον λόγο. Η απάντησή του ήταν: «καλό είναι να ξέρει ο κόσμος, τι μπορεί να αντιμετωπίσει σε ένα σεισμό. Επίσης, δεν πρέπει να συμβιβαζόμαστε να μένουμε σε κτίρια που δεν είναι αντισεισμικά».

 

Ας δούμε όμως μέσα από την περιγραφή του καλύτερα πως έζησε τις τραγικές αυτές στιγμές για την πόλη του Μεξικού.

 

«Τη στιγμή του σεισμού βρισκόμουνα στο εργοστάσιο ενός πελάτη. Μόλις αισθανθήκαμε τις πρώτες δονήσεις καταλάβαμε ότι είχαμε σεισμό, αλλά με το που νιώσαμε την κάθετη δόνηση σηκωθήκαμε από τα γραφεία και κατευθυνθήκαμε βαδίζοντας προς την έξοδο. Κανένας δεν έτρεξε και αυτό ήταν καλό για να διατηρήσει την ηρεμία των υπολοίπων. Εκτός από κάποιες φωνές απόγνωσης όταν συνωστιστήκαμε στις σκάλες, ο κόσμος διατήρησε την ψυχραιμία του και συνεχίσαμε με ήρεμο τρόπο την προς την έξοδο του κτιρίου.

 

Είχαμε τη τύχη να κάνουμε την ίδια μέρα, μόλις πριν 2 ώρες, εξομοίωση σεισμού και γνωρίζαμε όλοι σε ποιο ακριβώς σημείο του προαυλίου ήταν η θέση μας. Μετά από λίγη ώρα σταμάτησε να κινείται η γη. Από τα 200 περίπου άτομα, μόνο 3, είδα να δέχονται βοήθεια από τη γιατρό, λόγω λιποθυμίας.

Στοιχηθήκαμε εκεί για κάμποση ώρα, μέχρι να σιγουρευτούμε ότι δεν υπήρχαν απόντες.

Από εκείνη όμως τη στιγμή άρχισε ο φόβος για τους περισσότερους. Ξέραμε ότι ο σεισμός ήταν μεγάλος και δεν είχαμε τρόπο να επικοινωνήσουμε με τους δικούς μας ανθρώπους.

Μετά από λίγη ώρα, μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μόνο μια εφαρμογή μηνυμάτων μέσω ίντερνετ, αλλά και πάλι δεν είχαμε όλοι απαντήσεις από τα σπίτια μας, αφού είχαν διακόψει το ρεύμα σε όλη την πόλη και δεν λειτουργούσαν τα wifi.

Όταν γύρισα σπίτι αμέσως μετά τη διαδικασία εκκένωσης κτιρίου διαπίστωσα ότι όλοι ήταν καλά. Στο κτίριο όμως που βρίσκονταν το γραφείο μου, έπεσαν πολλοί σοβάδες και έκανε ρωγμές. Οι συνάδελφοί μου το εκκένωσαν γρήγορα και ακόμη δεν επιτρέπεται η είσοδος για να διασώσουν τα υπολογιστικά συστήματα.

Το απόγευμα έως αργά το βράδυ, επέστρεψε το ρεύμα στα σπίτια. Ο απολογισμός των νεκρών είναι 233 από τη Πόλη του Μεξικού και την πολιτεία Μορέλος, με τη πιο λυπηρή περίπτωση ενός σχολείου που πλάκωσε 22 μικρά παιδιά. Διακόσιοι ακόμη αγνοούνται (το κείμενο συντάχθηκε το βράδυ της Πέμπτης 21 Σεπτεμβρίου).

Τα κτίρια που πέσανε είναι περίπου 44-50 και 400 με σοβαρές ζημιές.

 

Το Μεξικό ήταν έτοιμο να αντιμετωπίσει αυτή την καταστροφή. Με τη βοήθεια του στρατού έχουν απομακρύνει τους πολίτες από επικίνδυνα κτίρια ενώ πολλοί εθελοντές προσφέρουν τρόφιμα, φροντίδα σε κατοικίδια ή και μέρος για να κοιμηθεί ο κόσμος που έχει ανάγκη. Ακόμη και την επόμενη μέρα ο κόσμος χρησιμοποίησε λιγότερο τα αυτοκίνητα στους δρόμους της πόλης για να διευκολύνει τις μετακινήσεις των ασθενοφόρων και τις δημόσιες υπηρεσίες. Όλα τα νοσοκομεία ανοίξανε τις πόρτες τους για τους τραυματίες, οι οποίοι καταμετρώνται σε 1372.

Ο σεισμός στη Πόλη του Μεξικού καταγράφτηκε στα 7.1 ρίχτερ, την παραμονή του μεγάλου σεισμού του 1985. Το επίκεντρο ήταν νότια της πόλης σε απόσταση 120 χλμ. Τις επόμενες ημέρες υπάρχει μια μικρή πιθανότητα για μετασεισμούς.»

 

Ρώτησα ο γιός του κατάλαβε το σεισμό και του διηγήθηκα το μεγάλο σεισμό του Βόλου, όπως τον έζησε ο πατέρας μου όταν ήταν μωρό. Μου επιβεβαίωσε ότι όχι μόνο το κατάλαβε, αλλά δυο βράδια μετά ακόμη κλαίει και δεν ησυχάζει. Είναι από τις εμπειρίες που σε «χαράζουν» και σε διδάσκουν, αλλά όλοι ευχόμαστε να μη το ζήσουμε ποτέ, να μη το ζήσει, να μη το ξαναζήσει κανείς, ποτέ.

Η περιγραφή της εμπειρίας του Βασίλη Ζουμπουρλή μας διδάσκει πως πρέπει να διατηρούμε την ψυχραιμία μας σε περίπτωση σεισμού, να έχουμε ορίσει σημεία συνάντησης με τους δικούς μας ανθρώπους σε ανοικτούς χώρους και σε σημεία εύκολα προσβάσιμα από όλα τα μέλη της οικογένειας, ότι οι ασκήσεις εγκατάλειψης κτιρίου σε περίπτωση σεισμού είναι αναγκαίες και ότι η αγάπη για τον άνθρωπο και ο σεβασμός στη φύση είναι αυτά που θα καλύψουν τις περισσότερες πληγές… αυτές που μπορούν να κλείσουν.

Όσο για το γιό του… όπως είπε ο πατέρας μου χαριτολογώντας, «από το σεισμό και έπειτα είμαι ατρόμητος!» Ευχόμαστε λοιπόν, να μεγαλώσει γερός και ατρόμητος μετά απ’ αυτό και οι γονείς του να τον καμαρώνουν να προοδεύει!

Ευχαριστούμε πολύ τον Βασίλη Ζουμπουρλή για τον χρόνο και τον κόπο του να μας μεταδώσει αυτές τις στιγμές και κυρίως αυτά τα διδάγματα.








Αφήστε μια απάντηση