ΦΥΛΛΟ 208
 
 
 
 
 
 
 

Του

Γιώργου

Τσιντσίνη

 

Οι τυμβωρύχοι με τα μαρκούτσια

Ο τρόπος που κάλυψαν την αεροπορική τραγωδία στο Καματερό ήταν δυστυχώς «συνεπής» με όσα επαναλαμβάνουν κάθε φορά που η συμφορά χτυπάει την πόρτα ανυποψίαστων, απλών ανθρώπων και αυτό είναι βεβαίως κάτι που «πουλάει», ανεβάζει τη θεαματικότητα στα ύψη.

Για το κέρδος, λοιπόν, αυτής της θεαματικότητας, άπλωσαν τα μαρκούτσια τους «επί δικαίων και αδίκων», «ψαχούλεψαν» ανερυθρίαστα και ανέδειξαν όση γίνεται περισσότερη φρίκη, ασέλγησαν πάνω στον πόνο και στην οδύνη των χαροκαμένων συγγενών, πασπάλισαν όλα τους τα ρεπορτάζ με μια στυγνή, δήθεν επαγγελματική αναλγησία, που φυσικά δεν παρέλειψαν να την καμουφλάρουν και με μια προσποιητή, συμπονετική συμπαράσταση.

Κοντολογίς επιδόθηκαν και πάλι σε μια ανεπίτρεπτη «τυμβωρυχία» κι έκανα «σώου» την οδύνη των συνανθρώπων τους.

Θα άξιζε να αναφέρω τι γίνεται αλλού, εκεί που η δημοσιογραφική δεοντολογία και η κοινωνική ευαισθησία δεν εξασφαλίζεται μόνο από τη θέσπιση και λειτουργία αυστηρών νόμων, αλλά και από μια δημοσιογραφική παράδοση που είναι αξιοζήλευτη.

Για παράδειγμα, πριν από χρόνια, όταν ανατινάχτηκε στον αέρα το επιβατικό αεροσκάφος πάνω από το Λόκερμπι της Σκωτίας, μετά από τρομοκρατική ενέργεια Λίβυων τρομοκρατών, όπως εκ των υστέρων αποδείχτηκε. Η εφημερίδα Times του Λονδίνου, αφού κατέγραψε «ξερή» την είδηση της απώλειας δεκάδων ανθρώπων (απαντώντας μόνο στο γνωστό «τι, ποιος, πού, πότε, γιατί»), αντί να περιγράψει με λέξεις και εικόνες τις φρικιαστικές σκηνές των διαμελισμένων πτωμάτων, έγραψε περίπου την παρακάτω λακωνική παράγραφο, που τα έλεγε όλα, χωρίς να πει τίποτε που να σοκάρει και να προκαλεί:

«Η Βρετανική Κυβέρνηση εγγυήθηκε τη δια βίου δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη σε όλα τα μέλη των σωστικών συνεργείων».

Τίποτε άλλο…

 

ΣΧΟΛΙΑ

Οι κακοτεχνίες στην Ερμού

Τώρα που (κακήν – κακώς) ολοκληρώθηκαν τα έργα στην οδό Ερμού φαίνονται και οι κακοτεχνίες που, σε συνδυασμό με την «παραδοσιακή» κακογουστιά του εμπνευστή τους, συναπαρτίζουν ένα οικτρό αποτέλεσμα.

Κατ' αρχήν η αδιάσπαστη σειρά των κιγκλιδωμάτων, δεξιά και αριστερά, όταν οδηγείς αυτοκίνητο σ' αυτόν τον δρόμο που στένεψε πολύ, σε ζαλίζει τόσο πια, που είναι σαν σε «σπρώχνει» να πέσεις …πάνω τους. Αυτή η άχαρη «πράσινη γραμμή» θα μπορούσε διαδοχικά να διακόπτεται με ζαρντινιέρες ή έστω κάποια μικρά κενά, που δεν θα επέτρεπαν το παρκάρισμα αυτοκινήτων.

Τα πλακίδια «χορεύουν» κάτω από τα πόδια των πεζών, αφού προφανώς τοποθετήθηκαν πρόχειρα ή ο δρόμος παραδόθηκε πρόωρα στην κυκλοφορία, πριν στεγνώσει το τσιμέντο που συνδέει το ένα με το άλλο.

Τα νέα φωτιστικά τοποθετήθηκαν μάλλον …όπου βόλευε τους τεχνίτες, το καθένα σε διαφορετική απόσταση από την οικοδομική γραμμή. Και, σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, πολλά γέρνουν …από τον καημό τους.

Το χειρότερο, όμως, είναι οι κλίσεις που δόθηκαν στο πλακόστρωτο, αλλά και οι υποτυπώδεις σχάρες για το δίκτυο των ομβρίων υδάτων, που θα αποδειχθούν λίγες και ακατάλληλες, μόλις αρχίσουν τα πρωτοβρόχια.

 

Καλά, καλά… Ξέρω ότι δεν κρατιέστε πια με τίποτε…

Υπομονή λοιπόν, λίγες ώρες, μέχρι μεθαύριο…

Το Αλμυριώτικο τουρκοπάζαρο ανοίγει τις πύλες του για να γίνει πάλι τόπος συγκέντρωσης μικρών και μεγάλων, από όλη την περιοχή. Ειδικότερα, στα σουβλατζίδικα και τα χαλβατζίδικα, που αναμένεται να «αναστενάξουν», κατά την παράδοση. Από φέτος το «χρώμα» θα είναι και αρκετά προεκλογικό, αφού είθισται το παζάρι, όσο πλησιάζουν οι εκλογές, να γίνεται και «πασαρέλα» υποψηφίων, για Δήμους και Νομαρχία. Επομένως, ρεβεράντζες και κεράσματα θα είναι στην ημερήσια διάταξη…

Πιο φτηνά και σίγουρα

Όσοι και όσες πάντως, εκτός από τη διασκέδασή σας σε φαγοπότι και λούνα παρκ, σκέπτεστε να καταθέσετε τον οβολό σας και για παζαριώτικες αγορές σε ρούχα, υποδήματα, είδη δώρων κλπ., λάβετε τον κόπο να περάσετε πρώτα από τις βιτρίνες των Αλμυριώτικων καταστημάτων. Μην ξεχνάτε ότι διανύουμε περίοδο εκπτώσεων και οι τιμές είναι πολύ φτηνές, σε πολλά είδη μόδας και εγγυημένης ποιότητας. Αν λοιπόν βρείτε εκεί καλύτερες και φτηνότερες ευκαιρίες, ποιος ο λόγος να μην ενισχύσετε πρώτα την ντόπια αγορά, που όλοι ξέρουμε ότι περνάει δύσκολες στιγμές;

Όχι σαν …ελεημοσύνη

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν είχε γίνει ακόμη γνωστό τι σκέπτεται να κάνει φέτος η Διοίκηση του Δήμου, με αυτό το «άγος» των δωρεάν εισιτηρίων που διανέμονται κάθε χρόνο για το παζαριώτικο λούνα παρκ. Ελπίζω και εύχομαι να μην παρατηρηθούν πάλι φαινόμενα μικροπολιτικής στη διανομή τους. Να μην επαναλάβουν κάποιοι της Διοίκησης εκείνο το απαράδεκτο «τίνος παιδί είσαι εσύ, ρε;» και να μοιράζουν αναλόγως τα εισιτήρια μόνο σε παιδιά «ημετέρων». Ή, οι πρωτοκλασάτοι να μην κρατούν για την πάρτη τους τα περισσότερα μπλοκ, για να κάνουν προσωπική και άθλια μικροπολιτική μοιράζοντάς τα. Αλλά να λείψει και το καθόλου τιμητικό φαινόμενο των παιδιών που συνωθούνται στα σκαλιά του Δημαρχείου και περιμένουν τον «πατερούλη» να τους δώσει λίγη χαρά στο παιχνίδι, σαν να ζητάνε …ελεημοσύνη. Αφού δεν ίσχυσε η περσινή πρόταση (Κοντογεωργάκης) να μην μοιράζονται στο εξής εισιτήρια, αλλά να ανοίγει δωρεάν το λούνα παρκ κάποιες «νεκρές» ώρες, για όλα τα παιδιά του Αλμυρού, τουλάχιστον μοιράστε τα δίκαια μεταξύ σας όλοι οι Δημοτικοί Σύμβουλοι και, κατόπιν, εξ ίσου δίκαια και γρήγορα σε όσο γίνεται περισσότερα παιδάκια.

Μόνο δυο

Δυο υπάλληλοι του Δήμου Αλμυρού είναι εκείνοι που βασικά «πλήρωσαν το μάρμαρο» της προετοιμασίας του παζαριού, αφού –εδώ και μήνες τώρα- περνούν από τα χέρια τους όλες οι ενοικιάσεις των παραπηγμάτων, οι διακανονισμοί, οι προκαταβολές, οι δημοπρασίες κλπ. Πρόκειται για τους Γιώργο Τσουκάρα και Μαρία Σπανού.

Κατούρημα τοις …μετρητοίς

Μια γυναίκα όρισε φέτος ο Δήμος, για την καθαριότητα στις τουαλέτες, στο χώρο του παζαριού. Πλην όμως η κυρία άρχισε ήδη να εισπράττει μισό ευρώ ακόμη και για τη απλή χρήση των ουρητηρίων. Αποτέλεσμα; Οι περισσότεροι να αποφεύγουν τη χρήση της τουαλέτας, προτιμώντας το …τζάμπα, και να καταφεύγουν στους γύρω υπαίθριους χώρους, που ήδη άρχισαν να βρωμούν και να ζέχνουν. Οι περίοικοι (ειδικότερα στις εργατικές κατοικίες) δίκαια διαμαρτύρονται και αναρωτιούνται, αν θα ήταν άραγε μεγάλη δαπάνη για τον Δήμο να πληρώσει εξ ιδίων αυτή τη γυναίκα, για δέκα μέρες, ώστε οι παζαριώτες και οι επισκέπτες να μην απαιτείται να καταβάλουν αντίτιμο για τις σωματικές τους ανάγκες.

Έτσι ξαφνικά

Και ξαφνικά κάποιες αφίσες –και μόνον αυτές- μας προειδοποιούν για κάποιες τριήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις (θέατρο, λαϊκή μουσική βραδιά κλπ.) στον Αλμυρό. Ποιος τις αποφάσισε και πότε; Με ποιες ψηφισμένες (;) δαπάνες πληρώθηκαν; Η «καταδρομική» απόφαση για την ψαράδικη βραδιά φαίνεται πως επαναλαμβάνεται και –αντίθετα μ' αυτή- όλα δείχνουν πως αυτή τη φορά ο Ράππος θέλησε να εκμεταλλευτεί την …πανσέληνο.

Σιγή ιχθύος

Δεν έγινα γνώστης κάποιας αντίδρασης από τη Δημοτική Αντιπολίτευση στον Αλμυρό, σχετικά με όσα καταγγέλλει σε βάρος της ο Δήμαρχος Αλμυρού, με γραπτή δήλωσή του στο φύλλο της περασμένης Κυριακής. Δεν έχουν τι να του απαντήσουν; Απαξιούν; Ή μήπως δεν θέλουν η σχετική αντιπαράθεση να χαλάσει τις διακοπές τους;

Πολύ θρήσκοι

Ένα από τα «μυστήρια» (;!) κάθε προεκλογικής περιόδου είναι το πόσο ανεβαίνει αυτόματα το …θρησκευτικό συναίσθημα των υποψηφίων.

Για παράδειγμα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ενσκήπτουν όλοι τους, πρώτοι και καλύτεροι, σε κάθε θρησκευτική πανήγυρη, όπου συνεορτάζουν με το «χριστεπώνυμο πλήρωμα», αλλά και ψηφο-φόρο, κάθε τοπικής εκκλησίας. Από φέτος (και αρκετά νωρίς μέχρι τις Δημοτικές εκλογές του 2006) το νέο στοιχείο είναι, ότι τινές των υποψηφίων άρχισαν και τις οικονομικές προσφορές προς τους πανηγυρίζοντες ιερούς ναούς, ειδικότερα εκεί -ήμαρτον Κύριε- που οι ενορίες θεωρούνται πιο φιλικές προς πιθανούς αντιπάλους.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η ευχή που «κολλάει» είναι …«η Παναγιά να βάλει το χέρι της».

(Καμιά προκαταβολή και προς τον «Αη»-Γιώργη, τον …νηστευτή, βρε παιδιά, δεν γίνεται;)

Η επέτειος

Με μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου και λίγο πιο οργανωμένα, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, γιορτάστηκε φέτος η 17 η Αυγούστου, μέρα απελευθέρωσης του Αλμυρού.

Δεν έλειψαν βέβαια οι «γκρίνιες» για το ποιοι κλήθηκαν να συμμετάσχουν (βλέπε και σε άλλες στήλες σήμερα) και ποιοι όχι, καθώς και για άλλες οργανωτικές στρεβλώσεις.

Πραγματική αιτία –κατά την ταπεινή μου γνώμη- το γεγονός, ότι ο Δήμος δεν έχει «πάρει πάνω του» τη διοργάνωση μιας τόσο σημαντικής επετείου, ώστε έγκαιρα, αξιοκρατικά και με πλουραλισμό, να προγραμματίζει εκδηλώσεις αντάξιές της, επιδιώκοντας πρωτίστως τη συμμετοχή της νέας γενιάς σ' αυτές.

Αυτό δεν ακυρώνει τις προσπάθειες που γίνονται από άλλους τοπικούς φορείς., αλλά ακόμη και οι έχοντες τις σχετικές πρωτοβουλίες ομολογούν πρώτοι, ότι δεν αρκούν οι δικές τους προθέσεις να συντηρήσουν την ιστορική μνήμη, να την ενισχύσουν ή παράλληλα να αποδοθούν όλες οι οφειλόμενες τιμές.

Ολούρμου, μπρε…

Ε, όχι να ακουστεί και τουρκικό τραγούδι (το γνωστό «σεκερίμ, σεκερίμ») στη γιορτή απελευθέρωσής μας από τους …Τούρκους.

Ανάγκη ανανέωσης

Χρόνια τώρα σ' αυτή την πόλη, στους περισσότερους Συλλόγους και στους άλλους τοπικούς φορείς βλέπω διαρκώς τους ίδιους Προέδρους και τις ίδιες και απαράλλαχτες Διοικήσεις, στις περισσότερες των περιπτώσεων.

Αυτό δεν είναι πάντοτε απαραίτητα κακό, αλλά δεν μπορεί παρά να «συγκρούεται» και με την αδήριτη ανάγκη ανανέωσης προσώπων και να εντάσσεται στην πολυ-επίπεδη ανασυγκρότηση που απαιτούν οι καιροί μας.

Είναι γενικότερο το φαινόμενο πολλών μαζικών προσπαθειών, που ξεκινούν με ενθουσιασμό για να υπηρετήσουν την πολιτική, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, τον συνδικαλισμό κλπ., κάτω από την «ομπρέλα» ενός σωματείου, αλλά να φτάνουν να διοικούνται τελικά από μια ομάδα ανθρώπων, σχεδόν την ίδια πάντοτε, και να καταντούν «παρεούλες», οι οποίες μονοσήμαντα δρουν, προγραμματίζουν, αποφασίζουν, ενώ ταυτόχρονα απομακρύνουν άλλα αξιόλογα μέλη τους από τη συμμετοχή και την προσφορά.

Ίσως – ίσως θα έπρεπε, κάποιοι ….ισόβιοι Πρόεδροι να επιβάλουν πρώτοι την προσωπική τους …αποστρατεία, προσφέροντας έτσι μια ακόμη υπηρεσία, στις τόσες πολλές και πολύχρονες που (με κόπους και στερήσεις, είναι αλήθεια) πρόσφεραν μέχρι τώρα στο Σύλλογό τους.

Αρκεί να συμβιβαστούν με την ιδέα, ότι «ουδείς αναντικατάστατος».

Ας μιμηθούν λοιπόν το παράδειγμα κάποιων «ηλικιωμένων» αθλητών, που κρεμάνε μόνοι τους –κάποια στιγμή- τα αθλητικά τους παπούτσια, πριν βρεθούν κάποιοι άλλοι να τους τα βγάλουν και να τα κρεμάσουν.

Άλλωστε, το να σηκώνεσαι κάποτε από την καρέκλα για …ξεμούδιασμα, το συνιστούν όχι μόνο οι γιατροί, αλλά και οι κοινωνικοί αναλυτές και οι ψυχολόγοι.

Εξηγήσεις της Δ.Ε.Υ.Α.ΑΛ.

Την προσωπική άποψη, ότι ΚΑΙ το τέλος σύνδεσης με το δίκτυο αποχέτευσης πρέπει να μπει μέσα στους λογαριασμούς ύδρευσης, διατυπώνει ο Αντιπρόεδρος της Δ.Ε.Υ.Α.ΑΛ. Γιάννης Τετριμίδας.

Προφανώς γιατί έτσι θα αποφευχθούν ενδεχόμενες παράνομες συνδέσεις, ενώ παράλληλα θα ενθαρρυνθούν οι δημότες εκείνοι που δεν έχουν συνδεθεί ακόμη με το δίκτυο, να το πράξουν μια ώρα αρχύτερα.

Ως προς το άδικο να συνδέεται το τέλος της αποχέτευσης με την κατανάλωση νερού (εφ' όσον κάποιες ποσότητες νερού καταλήγουν σε ποτίσματα κήπων, κατάβρεγμα δρόμων κλπ. και όχι στην αποχέτευση), ο κ. Αντιπρόεδρος απαντάει ότι δεν υπάρχει πρακτικός τρόπος να γίνεται αυτός ο διαχωρισμός και θυμίζει ότι η σχετική απόφαση ψηφίστηκε ομόφωνα από το Δημοτικό Συμβούλιο.

Τέλος στην αγωνία

Μέσα στην τρέχουσα βδομάδα και πάντως το αργότερο μέχρι την προσεχή Πέμπτη 25 Αυγούστου θα έχουν ανακοινωθεί οι βάσεις εισαγωγής σε όλες τις Σχολές των ΑΕΙ και ΤΕΙ, όπως τουλάχιστον δήλωσε η αρμόδια Υπουργός Παιδείας.

Έτσι, μπαίνει τέλος στην αγωνία χιλιάδων γονέων και παιδιών, αλλά ταυτόχρονα αρχίζει και ο «μαραθώνιος» της εύρεσης στέγης, των μετακομίσεων κλπ. στους τόπους φοίτησης των νέων φοιτητών και σπουδαστών.

Η Νοτιοδυτική Μαγνησία αναμένει φέτος τα «καλά νέα» για πολλά από τα παιδιά της και ευχόμαστε από τώρα καλό κουράγιο σε όλους για τον «μαραθώνιο».

 

αΛΕΞΙΣφαιρο

« Πέθανε στην ψάθα »

Αν το Βυζάντιο στην εποχή του ήταν η πλουσιότερη χώρα του κόσμου, τα πλούτη του αυτά τα νέμονταν ορισμένοι άρχοντες μονάχα. Ο λαός υπόφερε σε αφάνταστο βαθμό κι είναι γνωστό ότι η «βασιλίδα» των πόλεων –η Κωνσταντινούπολη» είχε πολλές συνοικίες, που οι κάτοικοί τους ζούσαν από τα αποφάγια των αρχόντων. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους αυτούς δε φορούσαν ρούχα –επειδή δεν είχαν- αλλά μερικά παλιοκούρελα, που σκέπαζαν του γυμνό τους σώμα. Τα σπίτια τους ήταν αληθινές τρώγλες κι όταν τύχαινε να πέσει καμιά επιδημία, πέθαιναν εκατοντάδες άνθρωποι την ημέρα χωρίς βοήθεια. Η χειρότερη συνοικία της Κωνσταντινούπολης ήταν η Μπάρα, που την κατοικούσαν αποκλειστικά εταίρες και άποροι. Οι τελευταίοι δεν είχαν δεν στη ζωή τους κρεβάτι και κοιμόντουσαν πάνω σε ψάθες, που τις έφτιαχναν οι ίδιοι. Γι' αυτό το πράγμα έχουν διασωθεί πολλές μαρτυρίες. Ο Θεόδωρος ο Πρόδρομος π.χ. στα ποιήματά του, λέει ότι ο ηγούμενος του είπε:

«Αυτός έχει κάν τέσσερα κρεβατοστρώσια

και συ κοιμάσαι εις το ψαθίν και γέμεις εις τας φθείσας»

Και πάλι:

«Σύ εκοιμώ εις το ψαθίν κι εγώ εις το κλινάριν»

Ο Πολυδεύκης στο «Ονομαστικόν» του γράφει: «τοις οικέταις εν κοιτώνι αναγκαία σκεύη χαμύνια και ψίαθοι και φορμοί», ο δε Φρύνιχος: «χαυμένιον Αττικοί, ψίαθος Έλληνες»

Γι αυτό και σήμερα, όταν πεθαίνει κανείς πολύ φτωχός, λέμε: «αυτός πέθανε στην ψάθα».

 
HOSTing
FLASH PLAYER
MACROMEDIA
Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΑΛΜΥΡΟΥ © Copyright 2005  ΒΑΣ. ΚΩ/ΝΟΥ 161,  37 100 AΛΜΥΡΟΣ - Ε-mail: almyros@altecnet.gr - ΤΗΛ.: 24220 29151    FAX: 24220 26402