του Κώστα Γκουντάρα- Προέδρου του Χορευτικού Ομίλου
Οι πρόγονοί μας, όταν γιόρταζαν τις επετείους ιστορικών γεγονότων όχι μόνο τιμούσαν με τις τιμές που έπρεπε τους ήρωες νεκρούς, αλλά προσπαθούσαν ο καθένας από τη μεριά του και όλοι μαζί, αφού τους συνέδεε κοινή μοίρα, να προσδώσουν την αίγλη, την απαραίτητη λάμψη, αλλά προπαντός τη σύμπνοια, τον αδελφικό ενθουσιασμό, την υπερηφάνεια και γοητεία που ανέδυε η ιστορικότητα, οι μορφές, μα προ πάντων η κοινή καταγωγή.
Στις μέρες μας, οι νεοέλληνες, όχι μόνο δεν πειθαρχούμε στα ιστορικά μαθήματα μνήμης και στα κοινά μνημόσυνα των αγωνιστών μας, αλλά προσπαθούμε κατά το δοκούν να φέρουμε επετείους στα μέτρα μας και στις λογικές μας, αρκεί να ικανοποιήσουμε τις προσωπικές μας αδυναμίες.
Έχει εκλείψει τόσο η σοφία όσο και το μέτρο .
Από μέσα μας δεν αναβλύζει λατρεία και αγάπη για τον τόπο μας και γι΄ αυτό που κάνουμε, παρά μόνο εγωκεντρικές επάρσεις και ικανοποίηση εφήμερη. Τα λεγόμενα και τα γραφόμενά μας όσο αισθητικά και ενθουσιώδη δείχνουν, τόση γύμνια και φτώχεια περικλείουν. Τα γεμάτα δήθεν μεράκι και αγάπη άρθρα εξανεμίζονται από τις πράξεις μας, που πολύ απέχουν.
Μια χούφτα άνθρωποι δεν μπορούν να κοιταχτούν στα μάτια και να επικοινωνήσουν και πνίγονται στη προσωπική τους βαβυλωνία. Αντί να ξεχειλίζει η καρδιά μας από λατρεία για τους προγόνους, ξεχειλίζει από οργή για τους απογόνους.
Δεν καταξιώνεται κανείς στο πάνθεο των εραστών της ιστορίας από μικροψυχία αλλά από περίσσευμα πνεύματος και καρδιάς. Στη δύσκολη ανηφόρα της ζωής χρειαζόμαστε στηρίγματα. Χρειαζόμαστε το χέρι του διπλανού, για να πιαστούμε και να ανεβούμε.
Τώρα θα μου πείτε, γιατί όλα αυτά; Για να έλθω στο προκείμενο. Στις 17 Αυγούστου του 1881 έγινε η απελευθέρωση του Αλμυρού. Η απελευθέρωση ήταν αποτέλεσμα και καρπός αγώνων μέσα από επαναστάσεις των ντόπιων κατά του Τούρκου δυνάστη. Η ημέρα, λοιπόν, αυτή έπρεπε να γιορτάζεται με τη δέουσα λαμπρότητα και σεβασμό. Παλιά, πολύ παλιά, ίσως έτσι να γινόταν. Μια καλή προσπάθεια έγινε από τον πρώην Δήμαρχο Στέργιο Κοντογεωργάκη προς τη κατεύθυνση αυτή, χωρίς όμως συνέχεια. Το άσχημο είναι ότι ο κόσμος δεν αγκάλιασε ποτέ αυτή τη γιορτή. Δεν τη ζει.
Εξηγήσεις υπάρχουν πολλές, δεν είναι του παρόντος. Πέρσι έγινε πάλι μια προσπάθεια από τη τοπική εκκλησία και τον π. Ιωαννίκιο. Η πρότασή μας ήταν: Αφού ο επίσημος Δήμος «αδυνατεί» να οργανώσει την εκδήλωση, να γίνει με μπροστάρη την τοπική εκκλησία συγκέντρωση φορέων και να οργανωθεί η επέτειος, μια επέτειος που αφορά όλους μας.
Αντί αυτού είδαμε τους φίλους της Φιλαρχαίου να δηλώνουν ότι «θα την κάνουμε μόνοι μας». Γιατί ρε παιδιά; Και την έκαναν και παραβρεθήκαμε και ήμασταν «τρεις και ο κούκος». Εξάλλου τι απήχηση μπορεί να έχει ένα σωματείο στις πλατιές μάζες μπροστά σε μια επίσημη προσπάθεια θεσμικών οργάνων.
Φέτος πάλι τα ίδια. Μόνο που φέτος πρωτοτύπησαν. Είχαμε και αποκλεισμούς. Εσάς σας θέλουμε, εσάς δεν σας θέλουμε. Λες και ο Βελέτζας, ο παπα-Θύμιος Βλαχάβας και τόσοι άλλοι ήρωες, κλέφτες της Όθρυος αγωνίσθηκαν για εσάς και όχι για εμάς. Και έτυχε φαίνεται ο κλήρος του αποκλεισμού στο Χορευτικό Όμιλο. Ένα «τυχαίο σωματείο» με 10 φεστιβάλ παραδοσιακών χορών, συγγραφή εντύπων, βιβλίων λαογραφικού περιεχομένου, ημερίδες, παρουσίαση της τοπικής παράδοσης στη μισή Ευρώπη κλπ, κλπ.
Δεν περάσαμε όμως στις εξετάσεις των «ειδικών» και κοπήκαμε. Εσάς δεν σας θέλουμε. Γιατί ρε παιδιά; κ Βίκτωρά μας; Ποιοι είστε εσείς που θα μας αποκλείσετε; Με ποιο δικαίωμα; Ποιος σας το έδωσε;. Δεν μπορούμε να κάνουμε και εμείς κάτι αυτή την ημέρα για τους ήρωες πατριώτες μας;
Αμ δεν μπορείτε. Έτσι αποφασίσαμε. Ποιοι; Το κονκλάβιο; Βρε οι άνθρωποι.
Κατακαημένε Βελέτζα που είσαι να δεις για ποιους αγωνίστηκες. Φανταστείτε να ζούσε ο αείμνηστος Νίκος Γιαννόπουλος σήμερα, τι λέτε θα επέτρεπε κάτι τέτοιο;. Τι θα σας έλεγε κ Βίκτωρά μας; Και τα πολλά συγνώμη και τα «έχεις δίκαιο απόλυτο ότι και να πεις, ήταν λάθος μας» και κείνες οι δικαιολογίες πάλι που δένουν; «Ο τάδε τα έκανε, Ο Πολιτιστικός Οργανισμός τα έκανε και η τάδε. Οι Σύλλογοι ήλθαν μόνοι τους και μας ζήτησαν να κάνουμε εκδήλωση. Εσείς είστε Σύλλογος επιπέδου δεν θα σας βάλουμε με αυτούς, για να σας προστατεύουμε το κάναμε».
Κύριοι, αιδώς! Στην ηλικία μας και στην ηλικία σας πρέπει να περισσεύει η σοφία και όχι η μη σοφία. Ποια ήταν τα «φωτεινά» μυαλά που σας πρότειναν κάτι τέτοιο κ Βίκτωρά μας; Και σεις πως το δεχθήκατε; Εξάλλου με έξοδα του Π.Ο. του Δήμου, χρήματα των δημοτών, δεν έγινε η εκδήλωση; Πώς, λοιπόν, αποκλείετε εσείς δημότες από εκδηλώσεις; Θα σας θυμίσω ότι το ίδιο κάνατε και στο τελευταίο Συνέδριο Αλμυριώτικων σπουδών, όταν αρνηθήκατε εισήγησή μας με θέμα «το σατιρικό τραγούδι της Όθρυος», σαν «ειδικοί» και τότε, ως ακατάλληλο, ενώ μετά λίγο καιρό σε ημερίδα μας, με το ίδιο αντικείμενο, η Πρόεδρος του Λαογραφικού Κέντρου Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών κ Καμηλάκη Αικατερίνη, που συμμετείχε, επαίνεσε το έργο στον «Ελεύθερο Τύπο» των Αθηνών σε άρθρο της, για να το επιβεβαιώσει η ίδια η Ακαδημία Αθηνών με το να μας δώσει το Β΄ Βραβείο της χρονιάς.
Να σας θυμίσουμε επίσης, για να δείτε πως σκεπτόμαστε εμείς και τα εξής:.
Όταν ο γράφων, με άλλη ιδιότητα, με συνεργάτες του οργάνωσαν τα «Α΄ Βραβεία Στεφάνου Κομμητά», ο πρώτος που καλέσαμε ήσασταν εσείς, γιατί, παρά τη τωρινή πικρία μας, αναγνωρίζουμε ότι έχετε προσφέρει στον τόπο μας και χαρήκαμε όταν ήλθατε. Να σας θυμίσουμε επίσης ότι σε εκείνη την εκδήλωση, που ήλθαν 42 μαθητές από τα Γυμνάσια όλου του Νομού, υπήρξε Διεύθυνση Γυμνασίου της περιοχής μας και τη γνωρίζετε, που με καθηγήτρια του σχολείου γύριζε στις αίθουσες σε ώρα μαθήματος και απειλούσε τους μαθητές να μη λάβουν μέρος στο διαγωνισμό με ποινή τιμωρίας. Εμείς όμως, κύριοι, όχι μόνο δεν δώσαμε συνέχεια, αν και λυπηθήκαμε για την απαράδεκτη συμπεριφορά της, αλλά συμμετείχαμε σε εκδηλώσεις του σχολείου της μετά από ολίγες ημέρες.
Να σας θυμίσουμε ακόμη, κ Βίκτωρά μας, ότι, αν και θα μπορούσαμε να διαμαρτυρηθούμε πριν την εκδήλωση στο Τύπο δεν το κάναμε από σεβασμό στην επέτειο.
Τέλος, να σας θυμίσουμε ότι φέτος τον Ιούλιο, καθώς επιστρέφαμε από εκδρομή του Ομίλου από την Κωνσταντινούπολη, μέλος της διοίκησης σας μας ζήτησε να κάνει ανακοίνωση, εντός του αυτοκινήτου, για προγραμματισμένη εκδήλωσή σας. Δεν το αρνηθήκαμε και γιατί άλλωστε.
Υπάρχει, όπως αντιλαμβάνεστε, διαφορετικός τρόπος σε μας και στη σκέψη και στη πράξη. Ουδέποτε εξ άλλου είχαμε κόμπλεξ με κανέναν. Χαιρόμαστε όταν οι διπλανοί μας δημιουργούν, γιατί τότε δημιουργεί ο τόπος μας, η πόλη μας. Δεν αποκλείουμε κανένα. Δίνουμε τόπο στους νέους και δημιουργούμε με τους νέους, γιατί εκεί υπάρχουν φρέσκιες ιδέες από φρέσκα μυαλά και όχι πρακτικές αποκλεισμών, πρακτικές της δεκαετίας του 60 και 70 .
Πώς, λοιπόν, να δικαιολογήσουμε τη συμπεριφορά σας στα φιλήσυχα μέλη μας που στέλνουν τα παιδιά τους στον Όμιλο και στους μικρούς χορευτές και χορεύτριές μας που τους στερήσατε τη χαρά να λένε «χορέψαμε και εμείς στις εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της πόλης μας». Είδατε πώς μπορεί κάποιος να διχάσει κ Βίκτωρά μας; Καταλαβαίνετε φανταζόμαστε τον ειρμό μας και τη λύση που υπάρχει σε τέτοιες περιπτώσεις.
Το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης, βέβαια, πέφτει στον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου, που για δεύτερη φορά έκαναν το ίδιο λάθος, αν και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι έκαναν μεγάλη προσπάθεια, να συμμαζέψουν εκ των υστέρων τα ασυμμάζευτα. Το κακό όμως είχε γίνει.
Ίσως τώρα που δόθηκε η αφορμή, με το προς αποφυγή παράδειγμα του αποκλεισμού του Ομίλου μας από τις εκδηλώσεις υπαιτιότητι των φίλων της Φιλαρχαίου, που δεν θα θέλαμε τούτες τις μέρες να είμαστε στη θέση τους, γιατί όπως γνωρίζουμε όλοι μας, τα παραδείγματα είτε αρνητικά, είτε θετικά πάντα διδάσκουν, μόνο που τα θετικά διδάσκουν προς μίμηση, ενώ τα αρνητικά προς αποφυγή, ίσως τώρα, τονίζουμε, θ' αναγκασθούν κάποιοι να δουν το θέμα καλύτερα και να γιορτάζουμε τη επέτειό μας όχι σαν οικογενειακό μνημόσυνο, που εκεί στο κάτω - κάτω μπορείς να αποκλείσεις και κάποιον, αλλά σαν μνημόσυνο ηρώων. Ηρώων που αγωνίσθηκαν για μας ενωμένοι με τα γνωστά αποτελέσματα. |
