“Καλό ταξίδι δάσκαλε. Μας χάρισες την παρουσία σου, την αγάπη σου, τη γαλήνη σου, μας δίδαξες τι θα πει να δίνεις, τι θα πει άνθρωπος” | Λαός Του Αλμυρού full screen background image

“Καλό ταξίδι δάσκαλε. Μας χάρισες την παρουσία σου, την αγάπη σου, τη γαλήνη σου, μας δίδαξες τι θα πει να δίνεις, τι θα πει άνθρωπος”



Γράφει ο Κώστας Γκουντάρας

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με την ευωδία της ψυχής τους αφήνουν ανεξίτηλα το σημάδι της ύπαρξής τους. Το ότι περπάτησαν σ’ αυτή τη γη ήσυχα και σεμνά εξηγεί το γιατί ο αποχαιρετισμός μοιάζει θορυβώδης, με ισχυρό σοκ, καθώς ο απόηχος μιας απώλειας αντηχεί σε όλους όσοι είχαν την τύχη να γνωρίσουν αυτούς τους σπάνιους, χαρισματικούς ανθρώπους, που είχαν το δικό τους τρόπο να επικοινωνούν με τους γύρω τους.

Έτσι ήταν και ο Γιώργος Σιαμούρης. Ο δάσκαλος, ο καλός ιεροψάλτης, ο φίλος και υπηρέτης του αθλητισμού, ο στοργικός πατέρας και παππούς, χαρίσματα που θα μπορούσε κάποιος να καταθέσει για ανθρώπους με προσφορά. Αγαπητός και χαρούμενος, προσηνής και φιλικός, χαμογελαστός και ευσυγκίνητος, πνευματώδης, ευφυής, επικοινωνιακός, με ένα πάθος προς τη βυζαντινή μουσική, τον τετραγωνισμό, με μια βαθιά πνευματικότητα και με γαλήνη ψυχής ακόμη και στα δύσκολα, στις ταραγμένες στιγμές. Και όμως, έφυγε ξαφνικά, απρόσμενα. Ταυτισμένος με τον Πλάτανο, την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου και όχι μόνο, την ίδια στην οποία επέστρεψε πριν λίγες μέρες για τον ύστατο αποχαιρετισμό. Από το στασίδι που τόσο αγαπούσε, ψάλλοντας με το δικό του μοναδικό τρόπο ύμνους στον Ύψιστο και ακούσματα εύηχα και γλυκύφωνα προς τους πιστούς.

Είναι αλήθεια πως ο ξαφνικός θάνατος σφίγγει τις καρδιές μας, γιατί μόνο η μνήμη μπορεί πλέον να τους προσεγγίσει. Δεν έχει, βέβαια, νόημα να αναζητεί κανείς εξηγήσεις. Ούτε να προσπαθεί να δικαιολογήσει το γιατί. Εκείνος που κινεί τα νήματα από εκεί ψηλά δε μας αφήνει περιθώρια να καταλάβουμε τις προθέσεις του, φέρνοντάς μας ενώπιον της συνειδητοποίησης της θνητότητας και του περιορισμένου χρόνου που μας έχει δοθεί, για να αφήσουμε το στίγμα μας στον τόπο και τους ανθρώπους. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και ο σκοπός παραμένει ένα μεγάλο μυστήριο, ανεξήγητο και γριφώδες. Τόσο όσο η ίδια η ζωή και η κοίμηση.

Οι ίδιες οι λέξεις, μερικές φορές, μοιάζουν φτωχές, όταν πρέπει να καταγράψουν συναισθήματα και σκέψεις που αφορούν σε ανθρώπους πολυτάλαντους, πολυπρόσφορους, κοινωνικούς, ανήσυχους,  τόσο σπάνιους, όπως ο αγαπητός Γιώργος. Και απλά αφήνονται να κυλήσουν αυθόρμητα σαν ένα ποτάμι που κυλάει αιώνια, χαράσσοντας τη διαδρομή του πάνω στις πέτρες, στα βράχια, στο χώμα, στην ψυχή. Εκπαιδευτικοί που ο καθένας στο δικό του μετερίζι, είτε παίρνοντας μέρος ενεργά στα δημόσια πράγματα είτε με τη διδασκαλία τους μέσα στην τάξη, τη στάση ζωής τους, άφησαν το σημάδι τους. Οι αναμνήσεις παραμένουν ανεξίτηλες και αποτελούν μεγάλο θησαυρό για τη μνήμη, για εκείνους που ταξίδεψαν, αλλά δε θα φύγουν ποτέ. Γιατί ζουν μέσα στην καρδιά, την ίδια που ζέσταναν με την καλοσύνη που τόσο απλόχερα σκορπούσαν γύρω τους.

Καλό ταξίδι φίλε, στοχαστή, δάσκαλε. Μας χάρισες την παρουσία σου, την αγάπη σου, τη γαλήνη σου, την καλοσύνη σου, τη δημιουργικότητά σου, την προσφορά σου και τη σεμνότητα σου, μας δίδαξες τι θα πει άνθρωπος. Και αυτή είναι η πιο μεγάλη κληρονομιά που μας άφησες. Είθε ο αρχηγός των Αγγέλων, ο ιλαρός και χαρούμενος Μιχαήλ, να οδηγήσει την ψυχή σου, όπως πιστεύουμε, στο Θεϊκό Νυμφώνα

(Σημ. Μετά την κοίμηση του παπά Κώστα Σύρου και τα γραφόμενα από μέρους μου στον τοπικό τύπο, πριν κάποιες ημέρες, κάπου εκεί που άφηνε καθημερινά το αυτοκίνητό του, θα μου πει χαμογελαστά: «για μας θα γράψεις κάτι;». «Αν φύγεις πρώτος, δεν το συζητάμε». Και έφυγε, ήρεμος την 8η Σεπ 2018 ημέρα Σάββατο έχοντας κοντά του τους δικούς του ανθρώπους.)

 

 

 

 








Αφήστε μια απάντηση