Δελτίο Θυέλλης – γράφει ο Γιώργος Τσιντσίνης – έκδοση 8-12-2018 | Λαός Του Αλμυρού full screen background image
Γιώργος Τσιντσίνης

Δελτίο Θυέλλης – γράφει ο Γιώργος Τσιντσίνης – έκδοση 8-12-2018





Τα φώτα και οι στολισμοί

μας πήραν στο κατόπι.

Τόσο, που μάλλον τρόμαξε

κι η ίδια η… «Πηνελόπη».

 

Χρόνια πολλά στις Αννούλες που γιορτάζουν αύριο, χωρίς να είναι του …χιονιά (κατά το σχετικό λαϊκό άσμα), τους Σπύρους και τις Σπυριδούλες της προσεχούς Τετάρτης, του Λευτέρηδες και τις Ελευθερίες κατόπιν κ.ο.κ. Ο τελευταίος μήνας του χρόνου, εκτός από την κορυφαία γιορτή των Χριστουγέννων είναι φορτωμένος πιο πριν και με τόσες άλλες γιορτές, λες και …προθερμαίνει τα πράγματα για το μεγάλο γεγονός της Γέννησης που πρόκειται να ακολουθήσει. Πόλεις, χωριά, πάρκα και πλατείες, αρκετά σπίτια, στολίζονται και φωταγωγούνται γιορταστικά και αρκετοί (λιγότεροι όμως από προηγούμενες χρονιές, λόγω οικονομικής κρίσης) επιδίδονται σ’ έναν ιδιότυπο συναγωνισμό πολύχρωμης φωταψίας, που συχνά εγγίζει την υπερβολή και κάποιες άλλες απέχει αρκετά από την καλαισθησία.

 

Η κακομαθημένη «Πηνελόπη» δεν μας έβαλε τελικά να πληρώσουμε ακριβά για τα πολύχρονα στερητικά της σύνδρομα από τον …Οδυσσέα. Ως καιρικό φαινόμενο -με άλλα λόγια- δεν μας έβαλε να πληρώσουμε και τίποτε σπουδαία «σπασμένα». Απλά, μας θύμισε ότι έχουμε χειμώνα, με λίγο κρύο και βροχές, τις οποίες τουλάχιστον χρειάζονταν τα σπαρτά μας. Αν ο καλός Θεούλης μας στείλει τώρα στο άμεσο μέλλον και μια… «Ωραία Ελένη» και μας φέρει πρόωρα την Άνοιξη -ομορφιάς ένεκεν- μάλλον θα τη σκαπουλάρουμε και φέτος.

 

Όσο για την άτυχη Πηνελόπη, ουδόλως γνωρίζουμε πόσο αξιόπιστος ήταν τελικά ο Όμηρος στις αφηγήσεις του. Μπορεί να …βόλεψε τον Οδυσσέα με την Κίρκη, την Καλυψώ και λοιπές φιλενάδες, για αρκετά χρόνια, αλλά τίποτε σχεδόν δεν μας περιγράφει για τη δεκάχρονη παρθενία της βασίλισσας στην Ιθάκη. Όταν θα έχουμε περισσότερα στοιχεία στο …μέλλον, θα βγάλουμε και πιο ασφαλή συμπεράσματα.

 

Θυμάμαι λοιπόν τα παιδικά μου Χριστούγεννα (μισό …αιώνα πριν), που ήταν πιο φτωχά και συμμαζευμένα, αλλά κάτι μου λέει πως ήταν και πιο γνήσια, πιο … Ελληνικά, χωρίς τις ξενόφερτες σαχλαμαρίτσες, που μάλλον είναι παράταιρες με το αληθινό πνεύμα των Χριστουγέννων και περισσότερο «υπακούουν» στον άκρατο και άχρηστο καταναλωτισμό και τις μιμήσεις κάποιων νεόπλουτων.

 

Εκείνα τα παλιά Χριστούγεννα λοιπόν ήταν πιο ζεστά και πιο ανθρώπινα, πιο κοντά στα ήθη και στα έθιμά μας. Σαν ένα χέρι μαγικό, να έφερνε πιο αυθεντικά και αισθαντικά, χαρμόσυνα και ταυτόχρονα κατανυκτικά το μήνυμα των Χριστουγέννων, ειδικότερα στο γιορτινό τραπέζι, που μάζευε γύρω του ολόκληρη την οικογένεια.

 

Η έμμεση πλην σαφής αναφορά του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ σε «Μακεδόνες» στην Ελλάδα οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να διδάσκονται και τη «μακεδονική» γλώσσα στη χώρα μας, εφόσον το επιθυμούν στο μέλλον, προκαλεί δυσαρέσκεια στην Αθήνα, όπως αποκαλύπτει η «Καθημερινή». Ο Ζάεφ, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτή του VMRO για τα δικαιώματα και τη μόρφωση των «Μακεδόνων του Αιγαίου» (έτσι τους περιέγραψε ο βουλευτής του VMRO), είπε ότι οι άνθρωποι αυτοί θα έχουν τη δυνατότητα μόρφωσης στη δική τους γλώσσα. Ωστόσο, στον απόηχο των δηλώσεων Ζάεφ περί «Μακεδόνων» στην Ελλάδα, που πλέον μπορούν να διδάσκονται στη χώρα μας και τη «μακεδονική» γλώσσα, κυβερνητικοί κύκλοι της γείτονος αναφέρουν ότι «τα σχόλιά του παρερμηνεύτηκαν». Βρε, ουστ…

 

Κάθε μέρα και μια καινούργια προεκλογική φήμη διατρέχει τα στέκια της τοπικής κοινωνίας (ποιες και πόσες απ’ αυτές θα αποδειχτούν αληθινές;), γεγονός που συνδαυλίζει και το ενδιαφέρον αρκετών πολιτών, δίνοντας τροφή σε σχόλια, κρίσεις και επικρίσεις. Και ως εδώ βέβαια, όλα καλά… Ένας λαός χειμαζόμενος και ταλαιπωρημένος από μακροχρόνια οικονομική κρίση και -γιατί όχι;- άγρια φτωχοποίηση, δεν αντέχει άλλες έριδες και διχασμούς. Μακάρι, όλα τελικά να κυλήσουν (κυρίως στα δημοτικά μας πράγματα αναφέρομαι) σ’ ένα αποδεκτό επίπεδο πολιτικού πολιτισμού.

 

Στην κεντρική πολιτική σκηνή (προεκλογική κι αυτή μεν, αλλά πολύ πιο άγρια) άρχισαν οι πρώτες κινήσεις στη σκακιέρα των επερχόμενων εκλογών, τουλάχιστον από τους βασικούς «μονομάχους», τους Αλέξη Τσίπρα και Κυριάκο Μητσοτάκη. Λέγεται και γράφεται, ότι ο πρωθυπουργός (που κρατάει στα χέρια του το μαχαίρι και το …πεπόνι) επενδύει στην καταβολή των αναδρομικών και στη διανομή του κοινωνικού μερίσματος, ενώ ο πρόεδρος της Ν.Δ. σε νέα ανοίγματα προς τον μεσαίο χώρο.

 

Λύση στρατηγικού χαρακτήρα, που θα εντάσσεται στο πλαίσιο της Ε.Ε. προκειμένου να διασφαλίσει το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο ως εξωτερικό σύνορο της Ευρώπης, επιθυμεί η Αθήνα. Στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα αναζητεί τρόπους ενεργοποίησης της παραγράφου 7 του άρθρου 42 της Συνθήκης της Ε.Ε. Παρά το γεγονός ότι η ιδέα δεν είναι νέα, η Αθήνα επιθυμεί μια τέτοια ερμηνεία της από τις Βρυξέλλες, που θα καθιστά ακόμα πιο σαφές ότι τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας αποτελούν εξωτερικά σύνορα και της Ε.Ε., η οποία και οφείλει να τα διαφυλάξει. Η συγκεκριμένη παράγραφος προβλέπει τη «βοήθεια και συνδρομή» των υπόλοιπων 26 στο κράτος – μέλος που θα τη ζητήσει, ενώ στη Συνθήκη τονίζεται ρητά ότι η «αμοιβαία» βοήθεια δεν υποκαθιστά το ΝΑΤΟ ως θεμέλιο της ευρωπαϊκής άμυνας.

 

Μια συνέντευξη που παραχώρησε ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάσιμο Ντ’ Αλέμα, προκάλεσε πανικό στους δανειστές μας. Ο Ντ’ Αλέμα, μιλώντας στη Rai News24, (πηγή: mikroskopio.gr) αποκάλυψε καθαρά, πως τα 220 δισεκατομμύρια ευρώ από τα 250 δισ. ευρώ της ευρωπαϊκής βοήθειας προς την Ελλάδα, κατέληξαν απευθείας στις γερμανικές, γαλλικές και σε μικρότερο ποσοστό τις ιταλικές τράπεζες. «Δώσαμε στην Ελλάδα 250 δισ. ευρώ, αλλά όχι για τις συντάξεις των Ελλήνων, αλλά για να πληρωθούν οι τόκοι στις τράπεζες», είπε χαρακτηριστικά ο πρώην πρωθυπουργός, εξηγώντας πως έχουμε ένα ενιαίο νόμισμα, αλλά με εντελώς διαφορετικά επίπεδα ανταγωνιστικότητας και οικονομικής ισχύος. «Από μία φτωχή χώρα, όπως η Ελλάδα, τεράστια ποσά μεταφέρονται σε μία πλούσια χώρα, όπως η Γερμανία, μέσω της διαφοράς των επιτοκίων. Η φτωχή χώρα γίνεται όλο και φτωχότερη, η πλούσια χώρα πλουσιότερη», δηλώνει ανοιχτά ο Ντ’ Αλέμα. «Όταν η φτωχή χώρα δεν μπορεί πλέον να πληρώσει τα χρέη έρχονται οι ευρωπαϊκές βοήθειες. Έχουμε δώσει στην Ελλάδα 250 δισ. ευρώ, αλλά όχι για τις συντάξεις των Ελλήνων, αλλά για να πληρωθούν οι τόκοι στις γερμανικές, γαλλικές και σε μικρό ποσοστό στις ιταλικές. Διακόσια είκοσι δισ. ευρώ από τα 250 δισ. ευρώ βοήθειας πήγαν απευθείας στις γερμανικές, γαλλικές και ιταλικές τράπεζες», σημειώνει το στέλεχος της ιταλικής κεντροαριστεράς και υπογραμμίζει συγκεκριμένα: «Στην πραγματικότητα, όταν λέγεται ότι εμείς πληρώνουμε τις συντάξεις των Ελλήνων -όχι, εμείς πληρώνουμε τις γερμανικές τράπεζες. Αυτή είναι η καθαρή αλήθεια. Είναι χρήματα κάνουν έναν κύκλο, αλλά οι Έλληνες δεν οσφραίνονται ούτε καν την μυρωδιά τους».

 

Ένας – ένας οι Ευρωπαίοι επίσημοι βγαίνουν -σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή- και ομολογούν το έγκλημα που έκλεψε και φτωχοποίησε τους Έλληνες, για να αυξήσει τον μπεζαχτά των «γερακιών» της παγκοσμιοποίησης, που κάποτε πρέπει να πληρώσουν ακριβά για τη μεγάλη κλοπή. Αυτοί και οι Έλληνες προδότες πολιτικοί, που κατάλαβαν το «κόλπο γκρόσο» αλλά έκαναν την …πάπια, συνδαυλίζοντας το ολοκαύτωμα κατά της χώρας…

 

Με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο να κρατάει τα σκήπτρα στη χώρα μας, οι κάθε είδους …μαϊμουδιές της κάθε είδους παράγκας (μεγαλο-παραγόντων, διαιτητών, ποδοσφαιριστών) καλά κρατούν και βρωμίζουν (παντοειδώς και με συχνότητα ριπών πολυβόλου) το δημοφιλέστερο άθλημα του πλανήτη. Το πρώτο ορατό αποτέλεσμα της παραλυτικής αυτής κατάστασης είναι ο μέσος φίλαθλος να γυρίζει την πλάτη του, να αποστρέφει το πρόσωπό του και να εγκαταλείπει τις κερκίδες των γηπέδων, αρνούμενος να γίνει μια …μπίλια στα γρανάζια της βρωμιάς και της δυσωδίας. Και το χειρότερο είναι ότι θα λιγοστέψουν επικίνδυνα οι νεότεροι φίλαθλοι, όσοι προσδοκάται να προέλθουν από τις νεότερες γενιές. Γιατί ποιος θα βρεθεί να τους διδάξει το υγιές αθλητικό πνεύμα, ευγενή άμιλλα και τόσες άλλες αρετές που οι Έλληνες πρωτοδίδαξαν και διέδωσαν στον κόσμο, αιώνες ολόκληρους πριν; Ποιος θα βρεθεί να σπρώξει τα παιδιά να αθλούνται μέσα στους αγωνιστικούς χώρους;

 

Η Porsche, λέει, μπαίνει στο παιχνίδι της παραγωγής των αγροτικών αυτοκινήτων και ανακατεύει την τράπουλα. Α ρε, Μήτρου… Πάει, θα τη φάμε ολόκληρη την επιδότηση… Ε ρε, μεγαλεία, Μαριγούλα… Θα αναστενάξει ο κάμπος και τα κορφοβούνια. Θα μπούμε και στο μάτι της συννυφάδας.

 

Δεν ξέρω ακριβώς τους λόγους που ατόνησε η παρουσία και οι δράσεις του Κέντρου Ανοικτής Προστασίας Ηλικιωμένων, το λεγόμενο Κ.ΑΠ.Η. Ίσως το πιθανότερο είναι να έπεσε κι αυτό (όπως παντού σχεδόν στη χώρα) θύμα της οικονομικής κρίσης. Ίσως πάλι οι ίδιοι οι Δήμοι να στάθηκαν απρόθυμοι στο να συντηρούν τα στέκια του και να πριμοδοτούν άλλες δράσεις των ηλικιωμένων συμπολιτών τους, όπως εκδρομές, συνεστιάσεις, θεατρικές παραστάσεις κτλ. Είναι κρίμα πάντως, που μια μεγάλη μερίδα, αυτή της τρίτης ηλικίας, στερήθηκε τις ευκαιρίες δημιουργικών διεξόδων και δράσεων.

 

Πέρασε και φέτος η 3η Δεκεμβρίου, η Παγκόσμια Ημέρα υπέρ των Ατόμων με Αναπηρία και στην επέτειο κάθισα να σκεφτώ τι έκανα επί ένα ολόκληρο χρόνο, ως ελάχιστη βοήθεια, για αυτά τα άτομα που γύρω μου βιώνουν μια αναπηρία. Ντρέπομαι να ομολογήσω: Δεν έκανα απολύτως τίποτε. Εσείς;;;

 

«Εγώ θα ήθελα ένα Δεκέμβρη με φώτα σβηστά κι ανθρώπους αναμμένους.» (Charles Bukowski).








Αφήστε μια απάντηση