Κυριακή του Τυφλού – Κήρυγμα Αρχιμ. Γεωργίου Γιαννιού










του Αρχιμ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΙΑΝΝΙΟΥ

εφημερίου Ι.Ν.Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ευξεινουπόλεως

Γεγονότα θαυμαστά και πρωτάκουστα μας περιγράφει η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Μεγάλο το θαύμα για το είδος του και πρωτοφανές στον τρόπο εκτέλεσής του. Το ομολογεί περίτρανα ο ίδιος ο θεραπευθείς τυφλός: «Εκ του αιώνος ουκ ηκούσθη ότι ήνοιξέ τις οφθαλμούς τυφλού γεγεννημένου». Δεν θεράπευσε ο Χριστός τα μάτια κάποιου που έχασε το φως του από ένα δυστύχημα ή μια πάθηση. Δίνει το φως σε κάποιον που δεν είχε καν βολβούς στις κόγχες του προσώπου του. Μα κι ο τρόπος της θεραπείας είναι πρωτοφανής. Ο Χριστός «επέχρισε» τους οφθαλμούς του τυφλού με πηλό. Ο πηλός, όμως, δεν ανοίγει τα μάτια, αλλά αντίθετα τα καταστρέφει, ακόμα κι όταν αυτά είναι υγιή.

Ο Χριστός θέλει με τον τρόπο αυτό να φανερώσει το μεγαλείο της θείας δύναμης, η οποία, πολλές φορές, «εκ των εναντίων τα εναντία κατασκευάζει». Επιπλέον η χρήση του πηλού παραπέμπει στην εκ του «χοός» δημιουργία του ανθρώπου και διδάσκει ότι Αυτός που δημιούργησε τον άνθρωπο από τη γη και του χάρισε όλες τις άλλες αισθήσεις, ο ίδιος τώρα δίνει στον τυφλό την όρασή του, με τον ίδιο τρόπο και τον αποκαθιστά στην πρωταρχική κατάσταση που τον είχε πλάσει.

Αν, όμως, το πρώτο βήμα, για τη θεραπεία του τυφλού, έγινε από τον Χριστό, το δεύτερο έπρεπε να γίνει από τον ίδιο τον τυφλό. Θα μπορούσε ο Χριστός να θεραπεύσει τον τυφλό με ένα Tου λόγο, όπως έκαμε σε πολλές περιπτώσεις μέχρι τότε. Τον διατάσσει, ωστόσο, να πάει να πλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, για να δοκιμάσει την πίστη του.

Ο τυφλός πιστεύει στον Χριστό, υπακούει σ’ αυτόν και το θαύμα συντελείται. Θαυμαστό γεγονός είναι και η θαρραλέα ομολογία του ιαθέντος τυφλού. Παρά την πολύχρονη δοκιμασία του, παρά την εξαντλητική ανάκριση εκ μέρους των Φαρισαίων και παρά τους χλευασμούς τους, ομολόγησε με θάρρος την πίστη του στη δύναμη του Χριστού και την εκ Θεού προέλευσή Του.

Γείτονες, Φαρισαίοι, ακόμα και στενοί συγγενείς, όπως οι γονείς του, αρνούνται να χαρούν μαζί με τον πρώην τυφλό, αρνούνται το θαύμα. Ανακρίνουν αλλά δεν πείθονται. Και αγανακτούν γιατί παραβιάστηκε, δήθεν η εντολή του Θεού για την αργία του Σαββάτου. Η υγεία του συνανθρώπου τους μπήκε σε δεύτερη μοίρα. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, χαρακτηρίζουν τον Χριστό ως αμαρτωλό. Κι ακόμα απειλούν με διαγραφή από τη συναγωγή κάθε άνθρωπο που θα ομολογούσε την πίστη του σ’ Αυτόν.

Αντίθετα, ο θεραπευθείς τυφλός ομολογεί με θάρρος ότι ο ευεργέτης του όχι μόνον δεν είναι αμαρτωλός αλλ’ ότι είναι σταλμένος από τον Θεό. Ένα τέτοιο έργο, η θεραπεία ενός ανθρώπου που ταλαιπωρήθηκε μιαν ολόκληρη ζωή, είναι έργο που κινείται από αγάπη προς τον άνθρωπο, είναι πάντα σύμφωνο με τον νόμο του Θεού. Το διακήρυξε ο ίδιος ο Χριστός πριν από το θαύμα: «Όσο διαρκεί η μέρα πρέπει να εκτελώ τα έργα Εκείνου που μ’ έστειλε… Όσο είμαι σ’ αυτόν τον κόσμο θα είμαι το φως για τον κόσμο», δηλ. θα ευεργετώ τους ανθρώπους. Όταν ο Χριστός χαρακτήριζε τους μαθητές Του και κατ’ επέκταση όλους τους ακόλουθούς Του, ως «φως του κόσμου», εννοούσε και περίμενε αυτοί να ακολουθήσουν το παράδειγμά Του. Ήθελε και θέλει από τον καθένα να αγκαλιάζει με αγάπη τον συνάνθρωπο. Να σκύβει με στοργή πάνω στο πρόβλημα του καθενός και να του προσφέρει την αναγκαία βοήθεια. Βοήθεια ανάλογη με τις δυνατότητες που έχει ο καθένας.

Πιστοί στο θαύμα του Χριστού καλούμαστε να μείνουμε και μεις αγαπητοί μου. Στο θαύμα που δε θεράπευσε μονάχα τη σωματική ασθένεια, μα το κυριότερο θα πρέπει να μείνουμε εδραιοί στην ομολογία στο όνομα του Κυρίου μας. Να διατρανώνουμε με θάρρος – σαν αυτό του μέχρι πρότινος τυφλού – τις ευεργεσίες που πράττει καθημερινά ο Χριστός στις ζωές μας. Δεν υπάρχει μέρα, ώρα, λεπτό, που ο Χριστός να μη δηλώνει το «παρόν» στην καθημερινότητά μας. Και μπορεί να μη βιώνουμε όλοι μας ένα «δυνατό» θαύμα, όπως αυτό της ιάσεως, αλλά κάθε μέρα ζούμε και αισθανόμαστε την παρουσία του Κυρίου, που σαν δροσερό αεράκι διαπερνά την ύπαρξή μας και κατευθύνει κάθε βήμα μας προς αυτόν.

Όλοι κάτι έχουμε να ομολογήσουμε. Όλοι κάτι έχουμε να βεβαιώσουμε. Ο Χριστός είναι παρών σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Ο οδηγός που οδηγεί το αυτοκίνητό του, πόσες φορές δεν ομολόγησε πως γλίτωσε από τόσους κινδύνους. Ο μαθητής, ιδιαίτερα αυτές τις μέρες των εξετάσεων, κάνει το σταυρό του και ζητά τη χάρη του Θεού. Ο γιατρός στο λειτούργημά του, τη βοήθεια του Χριστού, του Μεγάλου Ιατρού επιζητά. Κοντολογίς, ο κάθε άνθρωπος παρακαλεί το Χριστό να είναι πάντοτε παρών στη ζωή του. Και Κείνος το κάνει με ευχαρίστηση, διότι δε μπορεί να παραβλέψει τα παιδιά του.

Αγαπητοί μου, ας επιζητούμε πάντοτε το έλεος του Χριστού και να είμαστε σίγουροι πως ο Χριστός θα θεραπεύσει κάθε αδυναμία μας, μα το κυριότερο να τον παρακαλούμε ν’ ανοίγει καθημερινά τα μάτια της ψυχής μας, έτσι ώστε να διατρανώνουμε τις θείες Του ευεργεσίες στη ζωή μας.

6-6-2021





Παρακαλούμε κοινοποιήστε το λινκ.