Δελτίο Θυέλλης του Γιώργου Τσιντσίνη (έκδοση 4/9/21)







Αβέβαιος Σεπτέμβριος

και μεταβατικός.

Ευχή μας να ‘ναι βολικός,

πιο ήρεμος και λογικός.

Διαβάστε το Δελτίου Θυέλλης που υπογράφει ο Γιώργος Τσιντσίνης και δημοσιεύθηκε στο “Λαό”, έκδοση Σαββάτου 4 Σεπτεμβρίου 2021.

Καλημέρα σας… Ανέκαθεν η αλλαγή της εποχής, ο ερχομός του Φθινοπώρου έβαζε «τον κάθε …κατεργάρη στον πάγκο του». Η αλλαγή του τοπίου ωστόσο δεν ήταν ποτέ μόνο ημερολογιακή. Η λήξη των διακοπών για τους συντριπτικά περισσότερους, το άνοιγμα των σχολείων, οι σταδιακές προετοιμασίες για τον επερχόμενο χειμώνα, η αγωνιώδης πορεία της πανδημίας, οι εμβολιασμοί και η μάχη ελευθερίας για την ανοσία –όπως ονομάστηκε- η προσδοκώμενη μείωση των αρνητών, οι αντιδράσεις και οι επιπτώσεις της υποχρεωτικότητας όπου επιβλήθηκε ή επίκειται διεθνώς να επιβληθεί, η επούλωση των πληγών από τις καταστροφικές πυρκαγιές που κατέκαψαν τη χώρα και ο φόβος για νέες …τσιριτσάντζουλες της κλιματικής κρίσης, που είναι ήδη παρούσα και απειλεί, το θεματικό τελικό αποτέλεσμα του φετινού τουριστικού προϊόντος, είναι κάποια μόνο ενδεικτικά της μεταβατικότητας του τρέχοντα μήνα, που δέχομαι να μας απασχολήσουν, αλλά να μη μας ταλαιπωρήσουν.

 

Αν καθόμουν να αναλύσω τη μεταβατικότητα και τη ρευστότητα όλων των παραπάνω δεν θα μου έφταναν ούτε δέκα σελίδες για το «Δελτίο», αλλά δεν μου φταίξατε σε κάτι για να σας …εκδικηθώ μ’ αυτόν τον τρόπο. Άρα θα αρκεστώ επιλεκτικά μόνο σε κάποια σταχυολόγηση.

 

Στοχευμένες αλλαγές ανέδειξε ο ανασχηματισμός της Κυβέρνησης που ανακοινώθηκε την περασμένη Τρίτη. Δεν μπορείς να τον πεις σαρωτικό, γιατί δεν ήταν τέτοιος, αλλά ίσως επιλεκτικά προωθητικός και διορθωτικός σε κρίσιμους τομείς του Κυβερνητικού έργου, που «υπακούουν» σε πρόσφατες εμπειρίες, κάποιες πικρές. Στη μέση της τρέχουσας Κυβερνητικής θητείας και με πολλά κρίσιμα μέτωπα ανοιχτά, οι εξελίξεις θα δείξουν την τελική «σοδειά» του πρωθυπουργού, των υπουργών και των υφυπουργών του και όλα αυτά θα κριθούν τελικά στην κάλπη, σε δυο χρόνια που θα κληθεί ο λαός να αποφασίσει, να κάνει τις δικές του επιλογές.

 

Με τα ήξεις – αφίξεις στη (μη) υπουργοποίηση του Συζιρανέλ Αποστολάκη βρήκαμε πάλι «δουλειά» να διχαζόμαστε. Λες και έλλειψε ποτέ η κομματική σκοπιμότητα απ’ όλες τις παρατάξεις. Λες και δεν είναι παλιά κοινοβουλευτική συνήθεια η εκάστοτε Κυβέρνηση (διαχρονικά) να προσπαθεί να κάνει τη δουλειά της και η αντιπολίτευση να την περιμένει στη …γωνιά, σημαδεύοντάς την με τη …καραμπίνα. Βέβαια, ποτέ δεν ήταν όλοι ίδιοι και ευτυχώς. Αλλά αυτός ο ….πόθος για τη διατήρηση ή την ανακατάληψη της εξουσίας, όπως και το να μένουν –έστω και δύσκολα- στον αφρό τα μικρότερα κόμματα, για να έχουν κοινοβουλευτική παρουσία, είναι μεγάλο «κουσούρι» και μάλλον βλάπτει παρά ωφελεί τους πολίτες και τη χώρα.

 

Εικάζω ότι στο εξής το αγαπημένο σλόγκαν αυτογνωσίας του έρ’μου του Αποστολάκη θα είναι το «Μπρός ,παιδιά, πίσω, Χαρίλαε»… Για να μην πω, ότι αντί να προχωρήσει μπροστά την πολιτική του καριέρα οπισθοδρομεί και ξαναγίνεται …καμένος.

 

«Την πρόθεση της Ελλάδας να διαδραματίσει ρόλο κατεξοχήν εταίρου της Βόρειας Μακεδονίας υπογράμμισε από τα Σκόπια ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, ο οποίος είχε επαφές με τον ομόλογό του, αλλά και την ηγεσία της χώρας (πρόεδρο Πενταρόφσκι, πρωθυπουργό Ζάεφ, αναπληρωτή πρωθυπουργό Ντιμιτρόφ και υπουργό Εξωτερικών Οσμάνι). «Η Ελλάδα και θέλει και μπορεί να είναι ο στενότερος σύμμαχος της Βόρειας Μακεδονίας και ο καλύτερος φίλος της», σημείωσε ο κ. Δένδιας, επισημαίνοντας ότι η Αθήνα έχει κάθε συμφέρον για τη σταθερότητα των Δυτικών Βαλκανίων.» Βρε, πώς αλλάζουν οι καιροί…

 

Όλα τα τεστ που έγιναν στο Κέντρο Υγείας Αλμυρού με τους συντοπίτες μας για ανίχνευση του ιού (σε 62 έως 105 δείγματα κάθε φορά), κατά την περασμένη βδομάδα (21 έως και 27 Αυγούστου) δεν έδειξαν περισσότερα από 2 θετικά κάθε φορά, ενώ την τελευταία μέρα του Αυγούστου, την περασμένη Τρίτη, από τα έξι σημεία της Μαγνησίας στα 3 βρέθηκε από ένα θετικό κρούσμα και στα υπόλοιπα τρία όλα τα τεστ ήταν αρνητικά. Αυτό δεν είναι μόνο μια παρήγορη ένδειξη, αλλά βάζει και τέλος στα σενάρια που διακινεί το ,,,Κατίνα.gr. που διακινεί το αστήρικτο κουτσομπολιό εντός και εκτός διαδικτύου.

 

Στο θέμα των πυρκαγιών το βιβλίο συμβάντων της τοπικής Πυροσβεστικής δεν ήταν τελείως λευκό, αλλά τα περιστατικά αντιμετωπίστηκαν εν τη γενέσει τους, κάτι που εν πολλοίς πιστώνεται στην επαγρύπνηση και ετοιμότητα των ανδρών και γυναικών του Σώματος, αλλά και στην καλή μας τύχη, σε σχέση με όσα τραγικά συνέβησαν σε άλλα σημεία της χώρας.

 

Άντε, γιατί μπαφιάσαμε στο ψέμα και στην παραπληροφόρηση είτε αναπαράγονται από κομματικές σκοπιμότητες είτε από σκέτη ….βλακεία.

 

Για κάθε θέμα διαφωνίας ή αντιπαράθεσης, ακόμη και για κάθε καυγά, στους μεν βλάκες έχω μια συμπάθεια. Εκείνους που δεν χωνεύω κυριολεκτικά και τους θεωρώ πολλαπλά πιο επικίνδυνους είναι οι …βαλτοί.

 

Περίπου 50% «καπέλο» στη διεθνή τιμή του καφέ; Η ξηρασία στη Βραζιλία και η συμφόρηση στα παγκόσμια συστήματα τροφοδοσίας και μεταφορών έχουν εκτινάξει την τιμή για την ποικιλία «Ρομπούστα» του κατά 50%. Και η εξέλιξη αυτή συμπαρασύρει και το κόστος των λοιπών αγαθών του λεγομένου «καλαθιού βασικών ειδών», όπως είναι η ζάχαρη, τα φυτικά έλαια και το ψωμί.

 

Θα μας κόψουν και το καφεδάκι οι μπαγάσηδες… Λέτε να γυρίσουμε στο …κριθάρι και στο ….ρεβίθι; (Η Κατοχή ξανάρχεται;)

 

Μια Κύπρια υγειονομικός, η Μαρία Φωκά, διηγείται μια εμπειρία της στο διαδίκτυο: «Τελείωσα τη βάρδια και επέστρεψα σπίτι… Σήμερα εργάστηκα ως υπεύθυνη βάρδιας στον νοσηλευτικό σταθμό στη Μονάδας Εντατική Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας – ΜΕΘ 1. Άρχισα δουλειά στις 7.15 π.μ. και έφυγα στις 8.45 το βραδύ. Μετακινήσαμε ασθενείς, κάναμε διεργασίες πολλές. Κάποιοι ασθενείς ήταν καλύτερα και πήραν εξιτήριο. Ένας ασθενής δεν τα κατάφερε, δυστυχώς απεβίωσε. Ένταση, πίεση, άγχος, μάχη με τον χρόνο….. Ένα περιστατικό όμως με έκανε να τα διαγράψω όλα. Με γέμισε χαρά και περηφάνια για αυτό το επάγγελμα που επέλεξα στη ζωή μού. Ένας νεαρός ασιατικής καταγωγής πέρασε την πόρτα της εντατικής και ήρθε δειλά- δειλά και μου είπε δείχνοντας το κινητό του: «Σε παρακαλώ πολύ, η μάνα μου οπτικογράφησε ένα βίντεο και μου το έστειλε από τη χώρα μας. Θέλει να βάλετε το τηλέφωνο κοντά στο αυτί του αδελφού μου. Θέλει να του παίξετε το βίντεο». Σκέφτηκα λίγο και του είπα: «Ενημέρωσε τους ότι σε 10 λεπτά θα κάνουμε βιντεοκλήση. Να τον δουν και να του μιλήσουν».

Το κάναμε… Συνδεθήκαμε και ξαφνικά στην οθόνη εμφανίστηκε το πρόσωπο της μάνας…

Μάτια τεράστια από αγωνία, χείλη τρεμάμενα, γύρω πρόσωπα πολλά. Αδέλφια, συγγενείς, νέοι, γέροι και παιδιά. Όλοι ένα κουβάρι προσπαθώντας να δουν τον αγαπημένο τους. Εξήγησα ότι μπορεί να τους ακούει, ακόμα όμως είναι ληθαργικός. Δεν θα μπορεί να απαντήσει γιατί του κάναμε τραχειοστομία. Η αγωνία της μάνας στο ζενίθ. Γύρισα αργά την οθόνη προς τον ασθενή… Επιφωνήματα χαράς και γέλιο και κλάμα… Όλα μαζί… Ξαφνικά όλοι σώπασαν. Ακουγόταν μόνο η μάνα… Από το στόμα της έβγαινε ένα τραγούδι, νανούρισμα, μοιρολόι… Και από τα μάτια της ποτάμι τα δάκρυα. Τα σκούπιζε με την κόκκινη μαντίλα της… Ο νεαρός τρεμόπαιξε τα βλέφαρα στο άκουσμα της φωνής της. Κάρφωσε το βλέμμα στην οθόνη… Δέκα λεπτά τραγούδησε η μάνα. Λύγισαν και οι πέτρες γύρω της… Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του νεαρού. Λίγο πιο μετά έστρεψα την οθόνη προς εμένα για να τους αποχαιρετήσω. Η μάνα γονάτισε και άρχισε να κάνει μετάνοιες. Μου είπε η κόρη της στα Αγγλικά: «Η μάνα κάνει προσευχή και λέει ο Θεός να σας έχει καλά που φροντίζετε το γιο της. Λέει ο γιος της είναι τώρα δικός σας γιός. Σας δίνει την ευχή της». Χαιρετηθήκαμε και κλείσαμε. Βγαίνοντας στον διάδρομο μου είπε ο αδελφός του ασθενή: «Έκανες στη μάνα το μεγαλύτερο δώρο, πάντα θα σε ευγνωμονούμε». Είναι 10 το βραδύ και σκέφτομαι: Είμαι τόσο τυχερή που είμαι Νοσηλεύτρια. Που είμαι εκεί. Που η δουλειά μου μπορεί να επηρεάσει θετικά. Που μπορώ να είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ!»

 

«Στο διαδίκτυο υπάρχουν εκατοντάδες βίντεο με τη χρυσή νίκη μου στους Ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης. Δυστυχώς δεν έχω κανένα βίντεο από τις ήττες μου. Από όλες τις άκυρες εκκινήσεις μου. Από όλες τις φορές που έφαγα τα μούτρα μου. Από όλες τις στιγμές της απογοήτευσης και της ντροπής. Τις θυμάμαι όμως όλες λεπτό προς λεπτό! Γιατί; Γιατί αυτές με οδήγησαν στη νίκη. Η αποτυχία για σας που δεν μπήκατε φέτος στο Πανεπιστήμιο είναι το συστατικό της επόμενης σας επιτυχίας!» (Βούλα Πατουλίδου στη φωτο).

 

Το εντυπωσιακό ρεκόρ των 27.000 εισιτηρίων «έκοψε» στις δυο πρώτες μέρες προβολής της στους Ελληνικούς κινηματογράφους η νέα ταινία «Ο άνθρωπος του Θεού» με διεθνές καστ ηθοποιών και πρωταγωνιστή (στο ρόλο του Αγίου Νεκταρίου) τον Άρη Σεβερτάλη. Οι καλά γνωρίζοντες λένε πως είναι κάτι παραπάνω από μια ταινία που απευθύνεται μόνο σε θρησκευόμενους θεατές….

 

Μια χρήστης Στέργια Κάββαλου δηλώνει στο facebook από τη Μηλίνα Μαγνησίας: «Μετά το μπαράκι το μικρό κορίτσι ήθελε σουβλάκι. Πήγαμε κι εμείς μέσα στη μαύρη νύχτα από το Χόρτο στη γειτονική Μηλίνα για πίτα καλαμάκι. Βρήκαμε ένα σουβλατζίδικο στο κλείσιμο είχε τρία τελευταία καλαμάκια κοτόπουλο. Τα πήρα γιατί οκ ας φάει και η μαμά. Καπάκι έρχεται ένας μετανάστης με πολύ σπαστά ελληνικά τύπου ξέρω δέκα λέξεις όλες κι όλες. Ζητάει κοτόπουλο, του λέει ο σουβλατζής ότι δεν έχει άλλο και πριν προλάβω έστω να σκεφτώ και να αντιδράσω, του δίνει το σουβλάκι που είχε ετοιμάσει για τον εαυτό του. Ο άνθρωπος τον ρώτησε ανήσυχος «εσύ τι φάει;» για να πάρει την απάντηση «εγώ μπορώ να φάω και χοιρινό, εσύ που δεν μπορείς, θα σε αφήσω νηστικό;». Και ναι αυτό το τόσο απλό ενσταντανέ ήταν σχεδόν τρυφερό. Υ.Γ.: «Το σουβλάκι της Έφης».

 

«Ήξερες ότι τα αρσενικά τζιτζίκια (φωτο) είναι κουφά και τα θηλυκά μουγκά; Ήξερες ότι ζουν περίπου 17 χρόνια σαν σκουλήκια κάτω από το χώμα και βγαίνουν στην επιφάνεια της γης μια ζεστή Ανοιξιάτικη μέρα και οι τελευταίες εβδομάδες τους στην γη είναι ένα κάλεσμα στο ταίρι τους κι είναι πολύ άδικο μετά από αυτό να πεθαίνουν; Κι οι άνθρωποι το μόνο που μαθαίνουν γι αυτά είναι ότι ήρθαν στη ζωή για να περάσουν καλά και να τραγουδήσουν, ότι δε νοιάζονται για την αποταμίευση, όπως τα μυρμήγκια, αλλά για το κέφι τους. Πού να ξέραμε, μικρά παιδιά τότε, ότι το τζιτζίκι δεν είναι ένας σπάταλος χαραμοφάης, αλλά ένας ετοιμοθάνατος που παρατηρούσε τη σκόνη μέσα στην κλεψύδρα του να πέφτει σιγά – σιγά; Ότι όλο αυτό που μας ξεκουφαίνει κάθε καλοκαίρι είναι το κύκνειο άσμα του και το ερωτικό του κάλεσμα. Η καταραμένη μοίρα του που δεν μπορεί να αλλάξει. Ότι είναι δυο ανάσες πριν τον θάνατο.» (από Αντιγόνη Μωυσίδη – ιστότοπος «από τις 4 στις 5»). Ποιος να το φανταζόταν ότι τα τζιτζίκια πεθαίνουν τραγουδώντας…

ΑΝΤΙΟ ΜΙΚΗ…

Ο τελευταίος (χρονικά) των πρώτων κλείνει την πόρτα…

Η μουσική Ελλάδα ορφανεύει.

«Η αξία του μετανιωμένου είναι μεγαλύτερη από του ανθρώπου που δεν έχει αμαρτήσει.» (Κωνσταντίνος Θεοτόκης).

 

«Το να κολυμπάς αντίθετα στο ρεύμα δεν είναι ανόητο αν το νερό κατευθύνεται προς έναν καταρράκτη.» (Νικολά Γκόμεζ Ντάβιλα).


χουσιάδα





Παρακαλούμε κοινοποιήστε το λινκ.